Suicide is not the Solution; You should know how to tackle it !
Accidents, Fear, and Responsibility: Why Suicide Is Never the Solution
During extreme distress, attempting suicide or ending one’s life is never a solution. Especially during the COVID period, many people from different walks of life struggled deeply—due to the loss of loved ones, being infected themselves, losing friends, loneliness, depression, and many other emotional burdens.
Recently, a tragic incident involved one of our alumni from Mangalore University. While leveling the ground to prepare a cricket pitch, the tractor he was driving accidentally hit a child. The child later died due to severe injuries before reaching the hospital. Unable to bear the shock and fear of consequences, Sunil, a PhD student from Mysore University, ended his life.This raises an important question: Could he have saved his own life?
What Went Wrong?
The accident happened unintentionally. However, due to fear, Sunil ran away from the scene. Later, others may have taken the child to the hospital.
The first and most important rule in any accident is: Do not run away.
- Immediately take the injured person to the nearest hospital
- If needed, shift to a better hospital
- Stay at the scene and cooperate
In this case, even though the child unfortunately passed away, Sunil should have:
- Collected details about the child and guardians
- Understood how and why the child was present there
- Stayed involved and taken responsibility
Due to fear, none of this was done.
Legal Reality vs Fear
Fear often makes situations look worse than they actually are.
- The accident was not intentional
- Sunil was a student
- There may have been shared responsibility (such as lack of supervision of the child)
In such cases, punishment is often reduced. Even if legal consequences arise, they are manageable—far less severe than what fear makes us imagine.
Running away and giving in to fear only makes things worse.
My Personal Experience During COVID Lockdown
Let me share my own real-life experience.
During the COVID lockdown in July 2020, around 7:30 PM near Konanakunte Cross (Banashankari, Bangalore), I was about to move my car when an 11-year-old girl, sitting on a scooter with her uncle, accidentally touched my car’s rear wheel.
The situation quickly escalated. It involved three vehicles—a scooter, my car, and a truck. The truck driver initially stopped but later escaped, leaving the responsibility on me.
The girl approached me crying, asking to be taken to the hospital. Blood was coming from her injured toe.
I stayed calm.
- I immediately took her to a nearby hospital
- Ensured she received treatment (minor surgery)
- Paid approximately ₹14,000 for her treatment
- Cooperated with the police
Despite pressure from the family for compensation and legal threats, I handled everything patiently and logically.
Later:
- Police asked me to surrender my license temporarily
- I explained the full situation, including the truck’s involvement
- I requested CCTV verification
- I highlighted safety violations (no helmet, no mask, etc.)
After some months, I appeared in court. Since the opposite party did not pursue the case further, the matter was closed with a fine of ₹2,000.
Another Incident
Once near Ramaiah College, Bangalore, a college girl was carelessly crossing the road and was about to collide with my scooter. To save her, I diverted my scooter into a gutter and fell down myself.
Accidents are not always intentional—but how we react defines the outcome.
Key Lessons
- Do not panic
- Do not run away from responsibility
- Gather facts and act step by step
- Face the situation with courage
- Understand that fear exaggerates consequences
If you run, hesitate, or fall into depression, nothing will improve. You must learn to face the world as it is.
Final Thought
In Sunil’s case, legal consequences might have been limited and manageable. He could have continued his life, even completed his PhD. But fear took over.
Life always offers options—even in the worst situations.
Ending your life is never one of them.
(Kannada Language news link corresponding to Sunil’s death)
https://epaper.mysurumithra.com/epaper/edition/1177/mysuru-mithra/page/8 (the article published here is in Kannada Language)
Kannada Version
ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು!
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರೋನಾದ ವಿವಿಧ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಜನರು ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನಿಸಿದರು, ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯವರ ಸಾವು
ಅಥವಾ ಸ್ವತಃ ನಿಮಗೇ ಕರೋನಾ ಆದಾಗ, ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಾವು, ಒಂಟಿತನ, ಖಿನ್ನತೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ನಷ್ಟವನ್ನು
ಭರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಮನೋಭಾವನೆ. ವಿಪರೀತ ಸಂಕಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಅಥವಾ
ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ.
ನಿನ್ನೆ ಮಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬರು, ನೆಲವನ್ನು ಸಮಗೊಳಿಸಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಿಚ್ಗೆ
ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮಗುವಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದು, ನಂತರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ
ತಲುಪುವ ಮುನ್ನ ತೀವ್ರ ಗಾಯಗಳಿಂದ ಮಗು ಮೃತಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ,ಮಾನಸಿಕ-ಖಿನ್ನತೆಗೆ
ಒಳಗಾಗಿ ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪಿಎಚ್ಡಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸುನಿಲ್ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಯಾರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸುನೀಲ್ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಉಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು… ಹೇಗೆ?
ಈ ಅಪಘಾತವು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿದಂತೆ (ಜುಲೈ 2021) ಸುನೀಲ್ ಗಮನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು
ಭಯದಿಂದ ಅವನು ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದನು,ನಂತರ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮಗುವನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.
ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಅಗ್ರಗಣ್ಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಅಪಘಾತದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ
ಒಳಗಾದವರು ಮತ್ತು ಅಪಘಾತ ಮಾಡಿದವರು ಯಾರೂ ಓಡಬಾರದು, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ
ಆದ್ಯತೆಯೆಂದರೆ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಮತ್ತು ಗಾಯಗೊಂಡವರನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದು.
ಸ್ಥಳೀಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯದಿದ್ದರೆ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ದಾಖಲಿಸುವುದು.
ಆದರೆ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಗಾಯಗಳಾಗಿವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಮಗುವಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು
ಸುನಿಲ್ ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ಯಾರು ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆ ತಂದರು ಮತ್ತು ಏಕೆ?
ಭಯದಿಂದ ಅವನು ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಆತ ಮಗು ಹೆತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು
ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮಗುವಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲು ಯೋಜಿಸದ ಕಾರಣ, ಇದನ್ನು ಆವಾ ಮಾಡಿದ್ದರೆ,
ಅವನ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ? ಅವನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಪಘಾತವು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ
ಪೋಷಕರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಕರೋನಾ ರಜಾದಿನದಿಂದಾಗಿ ಮಗು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ
ಶಿಕ್ಷೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಶಿಕ್ಷೆ, ಹೆಚ್ಚು ಅಲ್ಲ 5 ವರ್ಷ ,ಅಥವಾ ದಂಡದ
ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದು ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾರಾದರೂ ಅಪಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದಾಗ ಗಾಯಗಳು
ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದೆಯೇ? ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹೇಡಿಯಾಗಿ ಅವರು ಓಡಬಾರದು.
ಸಾವು ಸಂಭವಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು.
ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವ, ಕೋವಿಡ್ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತ
ನನ್ನ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕರೋನಾ ಲಾಕ್-ಡೌನ್ (ಜುಲೈ 2020) ಸಂಜೆ ನಗರ ಮುಚ್ಚುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ
ಸಂಜೆ 7-30 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬನಶಂಕರಿ ಬಳಿಯ ಕೊಣನಕುಂಟೆ
ಕ್ರಾಸ್ ನಲ್ಲಿ Green ಸಿಗ್ನಲ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಂತು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕು
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ 11 ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ನನ್ನ ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ತಾಗಿಸಿದಳು
ಆಕೆ ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಸ್ಕೂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ
ಅವರ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಒಂದು ಟ್ರಕ್ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಕಾರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆ
ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅಪಘಾತವು 3-ವಾಹನಗಳು,
ಸ್ಕೂಟರ್, ಕಾರು ಮತ್ತು ಟ್ರಕ್ ಅನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಟ್ರಕ್ ಸಹವರ್ತಿ
ಓಡಿಹೋದರು, ನಾನು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಕರೆದಿದ್ದೇನೆ, ಟ್ರಕ್ ಸಹವರ್ತಿ
ವಾಹನದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದನು ಆದರೆ ನಂತರ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ
ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು, ಮತ್ತು ಅಳುವುದು uncle, uncle ,
ಬೇಗ, ಬೇಗ .. ನನ್ನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ, ಕೊನೆಯ ಕಾಲ್ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮುರಿದ ಉಗುರಿನಿಂದ ರಕ್ತ
ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡೆ (ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಕೂಡ ಅವಳ ಗಾಯದ
ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ) ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿ ಹತ್ತಿರದ
ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ car ಓಡಿಸಿದೆ. ಇದು ಸಣ್ಣ ಗಾಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ವೈದ್ಯರು ಸಣ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ
ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿಯ ಜೀವನವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ ಎಂದೆ.
7 ಗಂಟೆಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನಂತರ ಬಾಲಕಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಸುಮಾರು 14,000 + ರೂ.
ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ಇಬ್ಬರು ಪೊಲೀಸರು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಅವರು
ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಫ್ಐಆರ್ ದಾಖಲಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅವರು ನನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ
ಹೇಳಿದರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು 12 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಣ ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ
ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೇಗೆ ತಲುಪಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ
ನಾನು ಅಪಘಾತ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆ, ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಸ್ಕೂಟರ್ ಚಾಲನೆ ಮಾಡಿದ ರೀತಿ ಮತ್ತು
ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದ ಟ್ರಕ್ನ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು
ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಹೆಲ್ಮೆಟ್, ಮಾಸ್ಕ್ ಮತ್ತು ಅವನು ಮಗುವನ್ನು ರಸ್ತೆಗೆ ಕರೆತಂದ
ಸಮಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ನನ್ನ ವಿಚಾರಿಸಲು,ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಕೊನನಕುಂಟೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ
ಸಿಸಿಟಿವಿ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ, ನಂತರ ಪೊಲೀಸರು ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ
ಜೊತೆ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಚರ್ಚಿಸಿದರು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತು police ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ನಿಮ್ಮ
ಪರವಾನಗಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪರವಾನಗಿಯನ್ನು ನಾಳೆ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ
ಮತ್ತು ನಾವು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಅಗತ್ಯ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು
ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ನನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಮರುದಿನ ನಾನು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ,
ಬಾಲಕಿಯ ಅಂಕಲ್, ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಬಂದು ಅವರು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು
ಭೇಟಿಯಾದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಪರಿಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು ಬಾಲಕಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಹುಡುಗಿಯ ತಾಯಿ ಕೂಡ ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಾಲು ಮುರಿದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು, ನಾಳೆ ಅವಳನ್ನು
ಯಾರು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ? ನಾನು ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ ಮತ್ತು
ಈ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಅದು ಅಪಘಾತ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ,
ಇನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಅನುಮಾನವಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ಈ ಸಣ್ಣ ಗಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಚರ್ಚೆಯ ನಂತರ 3-ವಾಹನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ
ನಾನು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಒಬ್ಬನೇ, ನಾನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಎದುರಿಸಿದೆ ಎಲ್ಲವೂ, ಮತ್ತು
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ 25 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ,
ಆದರೆ ಅವರು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆರು.
ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಎಂದು ಪೊಲೀಸರುಸಹ ಹೇಳಿದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವರ ವಕೀಲರಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು ಮತ್ತು ಅವರು ನನ್ನ ಕಾರು ಮತ್ತು ಇತರ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ
ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನನ್ನ ವಿಮಾ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಿತ
ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ತನ್ನ
ಗ್ರಾಹಕರ ನಡವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಕೀಲರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, ಘೋರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ರಸ್ತೆಗೆ
ಕರೆತಂದನು, ಮುಖವಾಡ ಮತ್ತು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಧರಿಸದ ಅಭ್ಯಾಸ, ಬಹುಶಃ ಅವನಿಗೆ ವಾಹನವನ್ನು ಓಡಿಸಲು
ಪರವಾನಗಿ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವನ ತುರ್ತು ಕೋವಿಡ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಚಲಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
ನಾನು ವಕೀಲರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ ದಯವಿಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಡಿ, ನೀವು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ
ಕೇಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಆರ್ಟಿಐ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಮತ್ತು ಅರೆಕಾಲಿಕ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು
ತಿಳಿದಿದೆ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ನಾನು ವಕೀಲರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಿ,
ಸಿಸಿಟಿವಿ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಪೊಲೀಸರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಜವಾದ
ಅಪರಾಧಿ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಲಾಗುವುದು.
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ನನಗೆ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು ಮತ್ತು ಅವರು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್
ಬಳಿಯ ಜೆಎಂಸಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ನೋಟೀಸ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನೀಡಿದರು.
ಅವರ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ನಾನು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾಗಿ ನನ್ನ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ
ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ತಾವು ಮುಚ್ಚಲು ಹೊರಟಿರುವ ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಹೇಳಿದರು, ಈಗ
oppisite party ಯಾವುದೇ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ದಾಖಲಿಸದ ಕಾರಣ ರೂ .2000 ದಂಡವನ್ನು ಪಾವತಿಸಿ.
ದಂಡವನ್ನು ಪಾವತಿಸಿದೆ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು.
ಈ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ಕೆಲವು ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲ್ಲ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಹಂತಗಳನ್ನು
ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು ನಂತರ ನೀವು ಮಾತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸೂಕ್ತ
ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನೀವು ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ವಿವರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯಿರಿ,
ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿರಿ, ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ನಂತರ ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ
ಎದುರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ!
ಸುನಿಲ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ಗರಿಷ್ಠ 5 ವರ್ಷಗಳ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ,
ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪಿಎಚ್ಡಿ ಮುಗಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಅವನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ,
ದಂಡವು 5 ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇದು ಅವನಿಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಶಿ ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ
ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ borrow ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಹುದು. ಇದಲ್ಲದೆ ಮಗು ಏಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ
ಬಂದಿದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಆತ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಗುವಿನ ಪೋಷಕರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಘೋರ corona
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಗು ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗೆ ಬರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ
ಒಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ಗಳಾಗಿ ಸೇರುತ್ತವೆ.
(Kannada Language news link corresponding to Sunil’s death)
https://epaper.mysurumithra.com/epaper/edition/1177/mysuru-mithra/page/8
Comments
Post a Comment